Heaven Magazine
The Quiet Room is een eigenzinnige voortzetting van de Nederlandse alt.country band True Grit, die in 2010 het album Sorrowville uitbracht. Als The Quiet Room – niet te verwarren met de prog-metal band met zelfde naam, noch met een gelijknamig album van de Britse metalband Skullcrusher – slaan dezelfde muzikanten hun vleugels breder uit, door naast americana, ook folk en indie-invloeden toe te laten. Voor René van den Belt, de voornaamste songschrijver van de band, zijn Bob Dylan, Lou Reed en Peter Hammill de ijkpunten, terwijl zangeres Mirjam Maas o.a. Linda Thompson als inspirerend voorbeeld noemt. Die laatste hoor je op het titelloze debuut van The Quiet Room meer terug dan de eerdergenoemde invloeden, want The Quiet Room klinkt vooral heel erg Engels. Steeleye Span, Fairport Convention en The Strawbs lijken het geluid van de band meer te hebben beïnvloed dan door de individuele leden ook wel genoemde inspiratiebronnen als Bob Dylan en Elvis Costello. Het aanleunen tegen de Britse folktraditie, ook blijkend uit de klankkleur van de zangpartijen, zowel wanneer Mirjam Maas die solo voor haar rekening neemt als wanneer er sprake is van meerstemmige vocalen, maakt dat band en album The Quiet Room aan de ene kant statig en volwassen overkomen, maar aan de andere kant soms ook wat streng en afstandelijk. Niettemin zeker geen onverdienstelijk ‘debuut’.
Roeland Smits, 20 februari 2026 www.heavenmagazine.nlAlt Country NL
The Quiet Room is een band die in het verleden door het leven ging als True Grit en als zodanig twee albums uitbracht. Omdat de muzikale focus de laatste tijd wat verbreed werd (naast Amerikaanse rootsmuziek nu ook Britse folk), leek het goed om ook afstand te doen van de oude naam. Op het titelloze album (eigen beheer) van de band uit Zwolle en omstreken staan 12 meestal door zanger-gitarist René van den Belt alleen (soms schreef bassist Ben Vulkers mee) geschreven songs. Keurig ingekleurde songs ook, waarin de leadzang vaak verdeeld is tussen Van den Belt en zangeres Mirjam Maas (voor wiens stem ik een lichte voorkeur heb). Drie songs, de Jude Trilogy, zijn geïnspireerd door de film Jude van Michael Winterbottom en twee door de film Leaving Las Vegas van Mike Figgis. In A.P.’s Blues wordt het verhaal van de grondlegger van de countrymuziek A.P. Carter verteld. Verzorgde productie ook, waarin naar mijn smaak alleen de drums wat te ‘droog’ klinken. Maar al met al een fraai werkstuk.
Hugo Vogel, 20 maart 2026 www.altcountry.nl